مرا از یاد خواهی برد میدانم

ومن از دیدگان سرد تو یک روز می خوانم

سرود تلخ و غمگین خداحافظ

مرا از یاد خواهی برد

واز یادم نخواهی رفت

مرا از یاد خواهی برد

که یک روز هم مرا از خویش خواهی راند

و قلبت را که روزی اشیان گرم عشقم بود

همراه خواهی برد

تو از یادم نخواهی رفت وچشمان تو هر شب

اسمان تیره احساس من را نور می پاشد

ومن با خاطراتت زنده خواهم بود

چه غمگینم از این رفتن

و از این روزهای سرد تنهایی چه بیزارم

مرا از یاد خواهی برد می دانم

ومی دانم که از یادم" نخواهی رفت "

خاطراتی ز بگذشته ای دور

یاد (عشقی) که با حسرت و درد

رفت و خاموش شد در دل گور

روی ویرانه های امیدم

دست افسونگری شمعی افروخت

مرده یی چشم پر آتشش را

از دل گور بر چشم من دوخت

ناله کردم که ای وای این اوست

در دلم از نگاهش هراسی

خنده ای بر لبانش گذر کرد

که ای هوسران مرا میشناسی

قلبم از فرط اندوه لرزید

وای بر من که دیوانه بودم

وای برمن که من کشتم او را

وای  که با او چه بیگانه بودم

او به من دل سپرد و به جز رنج

چه شد از( عشق )من حاصل او

با غروری که چشم مرا بست

پا نهادم بروی دل او

من به او رنج و اندوه دادم

من به خاک سیاهش نشاندم

وای بر من خدایا خدایا 

 من به آغوش گورش کشاندم

در سکوت لبم ناله پیچید

شعله شمع مستانه لرزید

چشم من از دل تیرگیها

قطره اشکی در آن چشمها دید

همچو طفلی پشیمان دویدم

تا که در پایش افتم به خواری

تا بگویم که دیوانه بودم

می توانی به من رحمت آری

دامنم شمع را سرنگون کرد

چشم ها در سیاهی فرو رفت

ناله کردم مرو ‚ صبر کن ‚ صبرکن

لیکن او رفت بی گفتگو رفت

که در این دشت ِ دلم ، !!!

که ز دستان ِ زمانه پُر ِ خون و ستم است

و در این دیده که هر لحظه فقط منتظراست

و به هر دم نظرش سوی دلی بی شرر است

چه غمی خواهد و خواهد گذرد ...

کس نداند که در این خلوت و ویرانه ی دل

چه کسی هر دم و هر لحظه زغم می گذرد

آه ... اکنون به تو گویم ، همه ی هستی ِ من

که دلم با گذر ِ ثانیه ها ، شوق ِ دیدار ِ تو را می طلبد

و در این پهنه ی بی وسعت ِ دنیای غریب

در پی ِ نیمه نگاهی ز دلت ،

 سخت در سوز و تب است

باز هم گویم و می نالم و فریاد کشم

هر چه از دل ، زبرم تند رود ،

 یاد ِ( تو) هرگز و هرگز زدلم ، هیچ کجایی نرود ...

باید فراموشت کنم

چندیست تمرین می کنم

من می توانم ! می شود !

آرام تلقین می کنم

حالم ، نه ، اصلا خوب نیست ....

تا بعد، بهتر می شود ....

فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم

من می پذیرم رفته ای

و بر نمی گردی همین !

خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم

کم کم ز یادم می روی

این روزگار و رسم اوست !

این جمله را با تلخی اش ، صد بار تضمین میکنم

 اگر زندگی شکستن سکوت است

سالهاست که من سکوت را شکسته ام۰

 اگر زندگی خروش جویبار است سالهاست

که من در چشمه ی جوشان زندگی جوشیده ام اما

 این نکته را فراموش نمی کنم

که زندگی بی وفاست زندگی به من آموخت

 که چگونه اشک بریزم اما

 اشکانم به من نیاموخت که چگونه زندگی کنم............

من تا ابد کنار تو می ماندم

من تاابد   ترانه ی عشق را

در آفتاب عشق تو می خواندم

انتقام خودمو ، از دوتامون می گیرم

دیگه از دست توام کاری بر نمیاد

مثل نور یه شهاب کوچیک ، رد می شم از تو چشات

باز دوباره می افتم از چشات ، بی صدا می میرم

به خوابت نمیام ، کابوست نمی شم

تو شب های سیاه ، فانوست نمی شم

عشق ديرين

خواب او آرام من است
 

تنگ است دلم قوت فرياد كجاي؟

كو همنفسي تا نفسي شاد برارم؟

با ان كه زما هيچ زمان ياد نكردي

اي انكه نرفتي دمي از ياد كجاي؟

                                                   من پذیرفتم شکست خویش را

                                                     پندهای عقل دور اندیش را

                                               من پذیرفتم که عشق افسانه است

                                                    این دل درد آشنا دیوانه است

                                                  می روم شاید فراموشت کنم

                                                با فراموشی هم آغوشت کنم

                                                می روم از رفتنم دل شاد باش

                                                     از عذاب دیدنم آزاد باش

                                                گرچه تو تنها تر از من می روی

عشق يعنی سر به دار آويختن